Post Description

Zomaar een rijtje leuke synthpopbands uit de jaren tachtig: Aztec Camera, Erasure, The Human League, Scritti Politti, Orchestral Manoeuvres In The Dark, Dollar, Soft Cell. Dan hebben we de vergelijkingen wat betreft Lola Kite maar alvast uit de weg geruimd. 
 Of toch niet? Want de inspiratiebronnen bronnen van dit elektronicatrio blijven nauwelijks verhuld. De langspeler Lights bestaat grotendeels uit analoge synthesizergeluiden en vintage drumcomputers. Maar zeker geen goedkope Atari-bliepjes of Casio-riedeltjes.

Het debuutalbum komt uit bij kwaliteitslabel Excelsior, dat voorheen voornamelijk uitblonk in puike gitaarbandjes als Gem, De Staat en Johan. Hoewel ieder anders in zijn soort, is deze synthpop toch een welkome afwisseling bij de indie-hipsters.

Verantwoordelijk voor die nostalgische en tevens hippe eighties-productie is Juno Jimmink, die eerder zijn geld verdiende met het componeren en produceren van liedjes voor onder andere Monique Smit en Jeroen van der Boom.

Infectieus
Met de OMD-achtige song Numberone toepasselijk als eerste track op de plaat, krijg je als luisteraar meteen een aardig beeld van wat Lola Kite te bieden heeft. Everything's Better is het beste nummer op de plaat met diens infectieuze beat, een zoemend orgeltje en een portie surfrock.

Instrumentaaltje No Title (niet vermeldt op de hoes) dient als filler, maar wordt vervolgd door de prima popliedjes Edie en Action, welke wederom parallellen vertonen met OMD. On Your Side past dan weer beter in het straatje van Heaven 17.


Referenties

Rainbow At Night is waarschijnlijk hoe Tears For Fears had geklonken wanneer Trevor Horn (The Buggles, Art Of Noise, Frankie Goes To Hollywood) diens producer was geweest en Andy Rourke van The Smiths diens bassist. Allen goede referenties.

Behalve deze link met The Smiths, zijn er meer invloeden uit het vroegere Manchester waarneembaar. Zo kent een bezoekje aan de roemruchte The Haçienda zowel verbroedering (Different Story) als vervreemding (At The Gate).


Afgekeken

Het is opmerkelijk dat Lola Kite juist middels de enige ballad op het album (The River) een brug slaat tussen de jaren tachtig en het heden. Hier lijkt de band de productie van Brian Eno op U2's The Joshua Tree te hebben afgekeken. Met succes.

Lola Kite is perfect in staat om de synthpop van drie decennia geleden te herproduceren en er leuke liedjes omheen te bouwen. Toch is Lights eerder een eerbetoon aan die schitterende muziek van toen dan dat het een eigen gezicht heeft